Omschrijving
Het Gemeentehuis (Obecní dům) is Praags grote jugendstilpaleis van de stad, naast de Poedertoren op het Plein van de Republiek: een concertzaal, café, restaurants en balzalen onder één rijk versierd dak. Het werd in 1912 geopend en is een van de meest geliefde gebouwen van de stad.
Kijk buiten naar de ingang: erboven zit een halfronde mozaïek, Hulde aan Praag, naar een ontwerp van Karel Špillar, met aan weerszijden allegorische beeldengroepen van Ladislav Šaloun. Binnen kreeg bijna elke ruimte een andere vooraanstaande Tsjechische kunstenaar van die tijd.
Het hart van het huis is de Smetanazaal, de grootste zaal, met plaats voor ongeveer 1200 luisteraars onder een glazen koepel. Ze is de thuisbasis van het Praags Symfonieorkest FOK en een podium van het festival Praagse Lente.
Op de eerste verdieping werd de Burgemeesterszaal beschilderd door Alfons Mucha, en de andere balzalen en salons dragen het werk van Max Švabinský, Jan Preisler en František Ženíšek.
Op de begane grond zit een jugendstilcafé, met aan de andere kant van de hal een Frans restaurant, en eronder zijn een wijnbar en een Amerikaanse bar met schilderijen van Mikoláš Aleš.
Veel zalen zijn alleen te zien met een rondleiding, en zo zie je ook de zaal van Mucha.
Honderd jaar lang woonden de koningen van Bohemen op deze plek. Wenceslaus IV bouwde hier rond 1380 zijn Koninklijk Hof, en vanaf hier vertrokken kroningsstoeten naar het kasteel. In het begin van de 20e eeuw sloopte de stad wat er restte en bouwde een paleis voor haar burgers.
Het was vanaf het begin een politiek project. De Praagse Duitsers waren een eigen club aan het plannen, en de Tsjechen antwoordden met een huis aan Na Příkopě, een straat die lang door Duitse bedrijven werd beheerst. Het budget verdubbelde onderweg, en jonge architecten vonden de stijl al ouderwets.
De geschiedenis keerde steeds terug. Op 28 oktober 1918 werd hier de onafhankelijkheid van Tsjecho-Slowakije uitgeroepen, en in november 1989 zat de communistische regering hier voor het eerst met het Burgerforum van Václav Havel aan tafel.
Kijk buiten naar de ingang: erboven zit een halfronde mozaïek, Hulde aan Praag, naar een ontwerp van Karel Špillar, met aan weerszijden allegorische beeldengroepen van Ladislav Šaloun. Binnen kreeg bijna elke ruimte een andere vooraanstaande Tsjechische kunstenaar van die tijd.
Het hart van het huis is de Smetanazaal, de grootste zaal, met plaats voor ongeveer 1200 luisteraars onder een glazen koepel. Ze is de thuisbasis van het Praags Symfonieorkest FOK en een podium van het festival Praagse Lente.
Op de eerste verdieping werd de Burgemeesterszaal beschilderd door Alfons Mucha, en de andere balzalen en salons dragen het werk van Max Švabinský, Jan Preisler en František Ženíšek.
Op de begane grond zit een jugendstilcafé, met aan de andere kant van de hal een Frans restaurant, en eronder zijn een wijnbar en een Amerikaanse bar met schilderijen van Mikoláš Aleš.
Veel zalen zijn alleen te zien met een rondleiding, en zo zie je ook de zaal van Mucha.
Honderd jaar lang woonden de koningen van Bohemen op deze plek. Wenceslaus IV bouwde hier rond 1380 zijn Koninklijk Hof, en vanaf hier vertrokken kroningsstoeten naar het kasteel. In het begin van de 20e eeuw sloopte de stad wat er restte en bouwde een paleis voor haar burgers.
Het was vanaf het begin een politiek project. De Praagse Duitsers waren een eigen club aan het plannen, en de Tsjechen antwoordden met een huis aan Na Příkopě, een straat die lang door Duitse bedrijven werd beheerst. Het budget verdubbelde onderweg, en jonge architecten vonden de stijl al ouderwets.
De geschiedenis keerde steeds terug. Op 28 oktober 1918 werd hier de onafhankelijkheid van Tsjecho-Slowakije uitgeroepen, en in november 1989 zat de communistische regering hier voor het eerst met het Burgerforum van Václav Havel aan tafel.