Omschrijving
De Pinkassynagoge (Pinkasova synagoga) is een gotische synagoge in de Praagse Joodse Stad, aan de Široká-straat, en een gedenkteken voor de in de Sjoa vermoorde Joden van Bohemen en Moravië. De muren staan vol namen, regel na regel.
Het zijn er 77.297, gegroepeerd per stad van herkomst, elk met geboortedatum en sterfdatum. Ze zijn op de muren geschreven naar een ontwerp van de schilders Václav Boštík en Jiří John en vormen het hart van het bezoek, een stil hart.
Het gedenkteken opende in 1960. Het communistische regime sloot het in 1968, na de Sovjetinvasie, officieel wegens vocht. Pas na 1989 werden de namen hersteld, en opnieuw na de overstromingen van 2002, die de opschriften weer beschadigden.
De synagoge zelf is veel ouder. In 1535 verving Aharon Meshulam Horowitz, de rijkste Jood van zijn tijd, het gebedshuis van zijn familie hierdoor. Het is de op één na oudste bewaarde synagoge van Praag, met een laatgotisch netgewelf, renaissanceornamenten en een puur renaissanceportaal.
Tussen 1607 en 1625 voegde een renaissanceaanbouw een voorportaal, een vrouwenafdeling en een balkon toe. De vloer ligt onder straatniveau, dus water was altijd een probleem. In 1860 werd de vloer anderhalve meter verhoogd om overstromingen te weren, en het interieur werd verbouwd. Tussen 1950 en 1954 werden de oorspronkelijke vloer en uitstraling hersteld.
Boven hangen de kindertekeningen uit het getto van Terezín, gemaakt tijdens lessen met de aan het Bauhaus opgeleide schilderes Friedl Dicker-Brandeis. Ze moedigde de kinderen aan hun herinneringen aan thuis, hun dromen en de hardheid van het getto te tekenen.
Ze verborg de tekeningen voor haar deportatie naar Auschwitz. De meeste kinderen, en Dicker-Brandeis zelf, werden daar vermoord. Na de oorlog werden ongeveer 4500 tekeningen aan het Joods Museum in Praag overgedragen.
Het zijn er 77.297, gegroepeerd per stad van herkomst, elk met geboortedatum en sterfdatum. Ze zijn op de muren geschreven naar een ontwerp van de schilders Václav Boštík en Jiří John en vormen het hart van het bezoek, een stil hart.
Het gedenkteken opende in 1960. Het communistische regime sloot het in 1968, na de Sovjetinvasie, officieel wegens vocht. Pas na 1989 werden de namen hersteld, en opnieuw na de overstromingen van 2002, die de opschriften weer beschadigden.
De synagoge zelf is veel ouder. In 1535 verving Aharon Meshulam Horowitz, de rijkste Jood van zijn tijd, het gebedshuis van zijn familie hierdoor. Het is de op één na oudste bewaarde synagoge van Praag, met een laatgotisch netgewelf, renaissanceornamenten en een puur renaissanceportaal.
Tussen 1607 en 1625 voegde een renaissanceaanbouw een voorportaal, een vrouwenafdeling en een balkon toe. De vloer ligt onder straatniveau, dus water was altijd een probleem. In 1860 werd de vloer anderhalve meter verhoogd om overstromingen te weren, en het interieur werd verbouwd. Tussen 1950 en 1954 werden de oorspronkelijke vloer en uitstraling hersteld.
Boven hangen de kindertekeningen uit het getto van Terezín, gemaakt tijdens lessen met de aan het Bauhaus opgeleide schilderes Friedl Dicker-Brandeis. Ze moedigde de kinderen aan hun herinneringen aan thuis, hun dromen en de hardheid van het getto te tekenen.
Ze verborg de tekeningen voor haar deportatie naar Auschwitz. De meeste kinderen, en Dicker-Brandeis zelf, werden daar vermoord. Na de oorlog werden ongeveer 4500 tekeningen aan het Joods Museum in Praag overgedragen.